Onderweg naar huis

We draaiden ons nog één keer om en keken door de achterruit van de bus, naar de enclave. Sommigen staken de middelvinger omhoog en riepen; “Zak in de stront! Het 13e, succes!” Mijn gevoel was dubbel..

Aan de ene kant kon me de enclave en deze mensen mij niets meer boeien, tenslotte hadden we geen vrede kunnen brengen en waren we meer in ‘gevecht’ met de bevolking (zowel Serven als Moslims), dan dat we iets konden betekenen. Ook het mandaat was oneerlijk, waardoor we wel wilden, maar niet mochten, of hadden gekund, maar juist daarom niet gedaan! Ook het langzaam uitdunnen van onze voorraden, diesel, eten, maar ook het niet toelaten van middelen en post. En wat deden wij? We accepteerde het, omdat we hiertegen niet mochten optreden!

Aan de andere kant heb ik het gevoel, dat ook het 13e niets kan oplossen en enclaves zoals Gorazde en de onze ook al door de Serven waren uitgedund in voorraden. Het zou toch wat zijn, wanneer de Servische Militie deze enclaves tot zich zullen nemen. Kortom gaat alles over macht en stukken grond. Maar de overhand krijgt mijn steun in gevoel: “Het is nu niet meer mijn pakkie an! Ik ga naar huis!”

Iron en Yellowbridge waren we snel voorbij en voordat ik het wist zaten we op de snelweg naar Zagreb. Een last viel van mijn schouders en het gejuich steeg (weer) op toen we het bord ‘Zagreb 346km’ zagen.
Nu nog maar een paar uur en we waren op kamp Pleso.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s