Aankomst Nederland

De volgende ochtend stond iedereen met een fikse kater op. Het laatste appèl werd gehouden, de slaapzakken werden opgestapeld in een container, omdat we deze niet meer nodig hadden (en ook niet meer terug zouden (willen) zien) en na een gebakken eitje in het Holland House, stelden we ons op om in de bussen te stappen voor vervoer naar de luchthaven.

Veel weet ik er niet van, maar de rit naar de luchthaven leek mij wel erg lang. Mijn idee lag de luchthaven dichterbij, maar pas toen ik in het vliegtuig zat, kon ik weer een beetje ‘leven’.
Op de heenweg hadden we een ‘afgedankt’ vliegtuig, op mijn verlof hadden we twee keer een toestel van Croation Airlines, maar nu zaten we in een supergroot, nieuw en super deluxe toestel van een nieuwe Engelse maatschappij, Air2000.

Nadat langzaam de motoren werden gestart en we richting de startbaan reden, werd het stiller en stiller en zag je bijna iedereen door de raampjes turen. Toen het vliegtuig los kwam van de startbaan begon iedereen luid te juichen! We waren ‘los’ van het land! We zouden nooit meer terug hoeven gaan!

Tijdens de vlucht werd ons door de vliegtuigmaatschappij een maaltijd aangeboden en mochten we ook wat te drinken kiezen. Bij de keuze zat ook alcohol (wijn of bier) wat door iedereen werd gekozen. De stewardessen wisten zich geen raad en hadden dit nog nooit mee gemaakt, maar het feestje ging door in de lucht.

Toen we het Nederlandse luchtruim binnen kwamen, steeg weer een gejuich op. Al vroeg werd de landing ingezet, maar we konden geen referentie geven waar we precies zaten. Buiten was het al donker, omdat het winter en dus al vroeg donker was, maar toen de lichten aan gingen van het vastmaken van de riemen, werd iedereen ‘nerveus’. Weer werd er gejuicht toen de banden de landingsbaan raakte en nadat ook het neuswiel op de grond was, net zoals bij het stilstaan van het toestel, was het gejuich overweldigend. De Missie was voorbij!

Na een kleine toespraak ging de deur naar de gate open en mochten we voet zetten op Nederlandse bodem. Toen ik de deur uitliep stond daar blijkbaar iemand ons op te vangen, maar de uitgestoken hand liep ik geheel voorbij. Pas bij het eindappél viel het kwartje; de Minister Voorhoeve van Defensie was de persoon die iedereen een welkoms-handje wilde schudden. Ach, ik wilde zo snel mogelijk naar mijn familie en naar mijn vriendin.

“Heren, uw missie is geslaagd”, begon de Minister. “U heeft het afgelopen half jaar zich ingezet voor Vrede en Veiligheid. Uw taak was moeilijk, maar u heeft zich uitermate moedig gehouden en uw taak volbracht! U bent allen heelhuids terug gekeerd…..”

‘Heelhuids?’ Was mijn gedachte.. ‘Allen heelhuids.. En Edwin dan? Of Jeroen?’ En de rest heb ik niet gehoord, omdat mijn gedachten als een flits naar die momenten gingen. Ik hoorde nog; “..Brengt groet!”, en nadat iedereen in de houding was en de groet bracht, was ik te laat om de groet nog te brengen, omdat iedereen al ‘los gelaten’ was..

In tegenstelling tot ons verlof, konden we bij de Douane direct door lopen, zonder dat men onze paspoorten wilde inzien. En nadat we bij de bagagebanden kwamen was het nog lang wachten op onze tassen. Toen deze uiteindelijk op de band verschenen en men zijn tas er uit viste, werd eerst afscheid genomen van elkaar, naar waar de eerste door de deuren gingen en bij elke opening van de deuren er luid gejuich klonk van het thuisfront, welke aan de andere kant stond te wachten.

Het geluk wat ik had, toen ik tijdens mijn verlof als eerste mijn tas had en al eerste door de deur mocht, hoe ongelukkig het nu was, toen ik samen met een collega naar een lege bagageband keek, maar nog niet onze tassen in bezit hadden. Een Adjudant gaf aan, dat we direct aangifte moesten doen van vermissing, maar daar had ik geen zin in. “Rot op met die tas.. Ik wil nú naar mijn familie!”, riep ik uit. Achter mij hoorde ik een stem zeggen; “Gerald, wat is er aan de hand?”, en ik keek om en zag mijn neef, welke werkzaam was bij de Koninklijke Marechaussee.

Na een korte uitleg wat er was gebeurt, kon hij mij gerust stellen dat ‘een versnelde procedure’ zou worden toegepast en dat dit maar een enkele minuut zou duren. Intussen zou hij de familie inlichten. In een klein kantoortje vlakbij, werden kopieën gemaakt van onze Militaire Paspoorten en onze adresgegevens genoteerd. “De rest vullen wij wel in”, werd er door de collega van de Marechaussee gezegd, waarna wij begeleidt werden door de Douane naar de ontvangsthal.

Daar stond iedereen nog te wachten en na door mijn vriendin te zijn omhelsd, zag ik mijn Oma staan. Ik liep op haar af en tranen biggelden over mijn, maar ook haar wangen. “Het is zo apart”, begon ze, “Opa stond ook zo, toen hij terugkwam uit Indië, ook hij had zijn spullen niet meer toen hij uit de oorlog kwam!”

Toen snel naar huis gereden, waar ik die avond (nog steeds in Militair Tenue) alleen maar op de bank zat, niets zeggend en alles in mij opnemend..

Het zat er op!

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s